Ta era muzyki składała się głównie z czarnoskórych amerykańskich artystów. Jest to muzyczna esencja pierwszej generacji bboys i bgirls. Ich twórczość opierała się na wyczuciu czasu, rytmie i umiejętności freestylu. Kool Herc stworzył podwaliny, Grandmaster Flash wniósł techniczną perfekcję, a Afrika Bambaataa dokonał muzycznej selekcji, która ustanowiła precedens dla brzmień kultury hip-hopowej.

W drugiej połowie lat 70. muzyka disco była na szczycie popularności, a jej elementy można usłyszeć w wielu hitach z tamtego okresu. W tym samym czasie coraz bardziej liczyła się muzyka latynoska, która do dziś pozostaje ważnym gatunkiem. Po słynnej awarii prądu w Nowym Jorku w 1977 roku na scenie pojawiło się więcej DJ-ów. Byli to Grandwizzard Theodore, Afrika Islam i Grandmixer DST, którzy — idąc w ślady pionierów hip-hopu — rozwijali technikę wycinania breakbeatów.

Z Nowego Jorku hip-hop rozprzestrzenił się na cały świat, osiągając globalny zasięg już w 1982 roku. Brzmienie gatunku stało się bardziej różnorodne, wchłaniając elementy z innych stylów, takich jak electro-funk i punk. Do tej ewolucji przyczyniły się również komercyjne nagrania rapu. Wraz ze wzrostem popularności hip-hopu, media, radio i filmy zaczęły szerzej dokumentować kulturę breakdance i inne związane z nią sztuki.

W pewnym momencie breaking zaczął tracić swój pierwotny urok w głównych miastach Ameryki i na świecie, co było w dużej mierze efektem medialnego przesytu. Jednocześnie scena DJ-ska kwitła. Zawody, takie jak New Music Seminar i DMC DJ battles, rosły w siłę. W tym okresie DJ-e coraz częściej wplatali skrecze w swoje występy, co pomogło turntablizmowi zdobyć międzynarodowe uznanie. Producenci hip-hopowi również zyskali nowe narzędzia do tworzenia muzyki, gdy wydano serię płyt Ultimate Breaks & Beats, dzięki której mogli z łatwością samplować klasyczne breakbeaty.

Po trudnym okresie, breaking zaczął odzyskiwać popularność. Pomogły w tym takie wydarzenia jak Universal Zulu Nation Anniversary czy Rock Steady Crew Anniversary, które stały się oazami dla entuzjastów kultury hip-hopowej z całego świata. Wiedza przekazywana przez pionierów tej kultury zaczęła się rozprzestrzeniać. Kluczową rolę odegrały również kasety VHS z niemieckiej edycji Battle of the Year, które dotarły do Stanów Zjednoczonych, pokazując amerykańskim tancerzom unikalne style europejskiego breakingu.

Pod koniec lat 90. nastąpił rozłam: komercjalizacja rapu oddaliła się od kultury breakingu. W rezultacie, podziemna scena hip-hopowa, skupiająca się na bitwach tanecznych, zaczęła potrzebować świeżych breakbeatów. W tamtym czasie DJ-e na tego typu imprezach grali głównie klasyczne przerwy z serii Ultimate Breaks & Beats oraz płyt rapowych z lat 90.

Wtedy pojawił się DJ Leacy, który zmienił globalne podejście do muzyki breakdance. Podkreślał, że DJ-e powinni grać wyłącznie dla tancerzy. Zachęcał do poszukiwań zapomnianych funkowych płyt z lat 60. i 70., by dostarczyć społeczności nowych breakbeatów, jednocześnie nawiązując do oryginalnego brzmienia z lat 70. Pod koniec dekady DJ Leacy stał się główną gwiazdą Battle of the Year, wyznaczając standardy dla największych zawodów breakingowych na świecie.

W tym samym czasie, podziemne wydarzenia, takie jak Radiotron, Pro Am, B-boy Summit, Mighty4, Scribble Jam i Freestyle Session, zyskały globalny wpływ dzięki dystrybucji kaset VHS, które szerzyły kulturę breakdance na całym świecie.

Nastąpiła era "break DJ-ów", czyli DJ-ów, którzy w pełni poświęcili się tworzeniu muzyki dla tancerzy. Zauważalny był rozwój turniejów, które stały się globalnymi mistrzostwami. Wydarzenia takie jak Out For Fame, Freestyle Session, Mighty4 czy Battle of the Year wyruszyły w światowe trasy, przybierając format zawodów turniejowych. Zaczęły również pojawiać się nowatorskie bitwy i pokazy koncepcyjne, w tym Who Can Fry the Most i Notorious IBE.

Internet odegrał kluczową rolę w rozwoju sceny. Użytkownicy zaczęli masowo publikować prośby o utwory oraz listy piosenek granych na poszczególnych eventach. Do świata breakingu wkroczył także Red Bull, tworząc własne prestiżowe zawody: Red Bull Lords of the Floor oraz Red Bull BC One.

Epokę tę charakteryzowała silna rywalizacja w globalnej społeczności. Ważną rolę odegrali DJ-e, którzy definiowali europejskie brzmienie, na czele z takimi postaciami jak Leacy, Woodo i Ben (Billy Brown).

Śmierć DJ-a Leacy w 2004 roku była wielką stratą dla społeczności. Mimo to, jego odejście stworzyło przestrzeń dla innych DJ-ów, by przejąć inicjatywę i dalej rozwijać muzykę na najważniejszych imprezach. Na dużych zawodach, takich jak Mighty4, R-16, Chelles Battle Pro, Circle Kingz, The Notorious IBE i Outbreak, uwaga zaczęła się przenosić z samych tancerzy na DJ-ów. To oni stali się siłą napędową, a ich umiejętności zaczęto bardziej doceniać.

DJ-e tacy jak Ben, Renegade i Skeme Richards wyrośli na głównych innowatorów i liderów w społeczności breakingu, pozostawiając swój unikalny ślad w ewolucji muzyki.

Główne wydarzenia, takie jak Red Bull BC One, Battle Of The Year, Freestyle Session i Silverback, wyznaczyły kierunek rozwoju społeczności breakingu. Ponieważ coraz więcej zawodów było transmitowanych na żywo, rosło zapotrzebowanie na oryginalną muzykę skomponowaną z myślą o tancerzach. Choć artyści tacy jak Mr. Wiggles, DJ Format czy Bles One już wcześniej tworzyli taką muzykę, Lean Rock dostrzegł szansę na rozwój playlist inspirowanych brzmieniem Ultimate Breaks & Beats.

W 2014 roku dołączył do ruchu, tworząc autorską muzykę, a wkrótce w ślad za nim poszli także DJ Fleg i Nobunaga, tworząc nową falę producentów.